ماه: بهمن ۱۳۹۹

There’s a bluebird in my heart thatwants to get out but I’m too tough for himI say, stay in there, I’m not goingto let anybody seeyou. There’s a bluebird in my heart thatwants to get outbut I pour whiskey on him and inhalecigarette smokeand the whores and the bartendersand the grocery clerksnever know thathe’sin there There’s a bluebird in my heart thatwants to get outbut I’m too tough for himI saystay down, do you want to mess?me upYou want to …

در سفری بودم، میانه‌ی راه که از رانندگی خسته شده بودم، در پارکینگی ایستادم و کمی قدم زدم، در حین قدم زدن و زدودن خستگی از جان و تن، بر روی بلوکی سیمانی این دو نبشته را دیدم: (سارا، به خدا دوستت دارم)، (حوری جان چراغ­ها آمدنت را صف کشیده‌اند اما نیامدی) از شما چه پنهان در دل خندیدم که وسط این کویر، سارا کجا؟! حوری کجا؟! اصلا احتمال اینکه در دل این کویر _ این برهوت خشک_ سارا یا …

تو می‌آیی تو می‌آیی مثال شادی از دل‌ها به سوی دیده می‌آیی تو می‌­آیی و بارانی طراوت،شوق،دلخواهی به دستی تازه و پاکی به دستی رویش جانی تو می‌آیی و خورشیدی سراسر رویش نوری طلوع خنده و گرما شروع شوق و بیداری تو ای اردیبهشت عمر تو ای آهنگ نبض من طنین قلب پاک تو تو ای هر لحظه صد­ها عید تو می‌­آیی و رگ‌هایم  ترانه‌ی شوق می‌خواند تو می‌آیی و چشمانم شراب شکر می‌نوشد. علیزاده …

به قول دکتر خرمشاهی هیچ کلمه‌­ای در دیوان حافظ دشوارتر از رِند نیست و مهمترین و منسجم‌­ترین تزی که حافظ دارد، رندی است. اگر نگاهی به فرهنگ‌­ها و لغت نامه‌ها بیندازیم خواهیم فهمید که رند در لغت به معنی زیرک، لاابالی، بی­قید به آداب و رسوم عمومی و اجتماعی است؛ کسی که بی‌توجه به جو یا محیط، حداکثر بهره را از حیات گذرا برگیرد. برهان قاطع رند را چنین معنی می‌کند: مردم محیل و زیرک و بی‌باک و منکر و …

سخـن عشق تـو بی‌آنـکه بـرآیـد به زبانم رنـگ رخسـاره خبــر می‌دهـد از حــال نهانم گاه گـویم کـه بنـالـم ز پـریـشـانی حـالم بازگویـم که عیـان است چـه حاجت بـه بیانم هیچـم از دنیی و عقبی نبـرد گوشـه خاطر که به دیدار تو شُغل است و فراغ از دو جهانم گر چُنان است که روی مـن مسکین گدا را بــه در غیــر بـبـیـنـی ز در خـویـش بـرانـم من در اندیشه آنـم که روان بـر تو فشانم نــه در انــدیشه که خـود را …

عیـب رنـدان مَکُن ای زاهـد پـاکیـزه سرشت کــه گـنـاه دگـران بــر تــو نـخـواهـنـد نـوشت مـن اگـر نیـکم وُ گـر بـد، تـو برو خود را باش هــر کـسـی آن دِرَوَد عـاقـبـت کـار کــه کِـشـت همه کس طالب یارند، چه هشیار و چه مست همـه جـا خانه عشق است، چه مسجد چه کِنشت ســر تـسـلـیـم مـن وُ خشت در میـکـده‌ها مـدعـی گــر نکند فهــم سخن، گــو سَر و خِشت نــا امــیــدم مَـکُن از سـابـقـه لـطـف ازل تو پس پرده چه دانی که …